Soms smeken we de Heer om een specifiek antwoord … en komt het niet zoals we hadden verwacht of lijkt het helemaal nooit te komen.
Er zijn momenten waarop de hemel lijkt te zwijgen. En die stilte kan moeilijk worden – een last – vooral als we geen kracht meer hebben.
Tijdens een opdracht at ik samen met geweldige jongvolwassenen die zich voorbereidden om FSY te leiden. Ik leerde een les die ik niet snel zal vergeten.
Een jongeman met een muzikaal talent vertelde me dat hij de Heer soms om leiding vraagt, maar geen duidelijk antwoord krijgt. Dus zelfs als hij onzeker is, gaat hij in geloof voorwaarts en doet hij zijn best. Die ‘hemelse stiltes’ kunnen moeilijk zijn; we voelen ons misschien verdwaald of denken dat God niet luistert.
Hij zei vervolgens dat hij op een dag iets begreep: in muziek zijn rusten geen vergissing; ze maken deel uit van de muziek. Ze geven vorm en betekenis aan het stuk. Zonder pauzes is er geen adem en geen vorm; zonder pauzes is er geen melodie. En volgens hem hebben sommige stiltes in de ‘muziek’ van de Heer ook een doel: ze maken deel uit van een groter werk.
De Heer zelf heeft gezegd dat zijn manier van spreken niet altijd dramatisch is. We leren van Elia’s ervaring dat de Heer niet in de sterke wind, in de aardbeving of in het vuur, maar in ‘de stem van een zachte stilte’ was.(1) Soms is er zelfs een pauze. En op dat moment kan de Heer iets in ons vormgeven: nederigheid, geduld, vertrouwen.
Maar het zwijgen betekent niet dat we in de steek gelaten worden.
In Jesaja lezen we: ‘Ík zal u niet vergeten. […] Ik heb u in beide handpalmen gegraveerd’.(2) En in Hebreeën bevestigt de Heer: ‘Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten’.(3) God heeft mensen niet ‘in het algemeen’ lief. Hij heeft zijn kinderen één voor één lief, en Hij kent de details van ons leven en de verlangens van onze ziel.
Daarom spreekt het Boek van Mormon over ‘de tedere barmhartigheden van de Heer’.(4) Het zijn kleine – maar echte – herinneringen die de Heer stuurt om te zeggen: ‘Ik ben er.’ Soms zijn ze niet een onmiddellijke oplossing, maar ondersteuning: bevestiging, licht dat de hoop weer aanwakkert.
Iemand die veel voor me betekent, vertelde me over een recente ervaring. Na een lange tijd van ‘hemelse stiltes’ was het moeilijk om aan geloof vast te houden. Op een zondag wilde ze niet naar de kerk, maar ze koos ervoor om haar innerlijke stem te volgen en één stap te zetten: om aanwezig te zijn, ook al was haar geloof ‘klein’.
En daar, door iets eenvoudigs en bijna gewoons, schonk de Heer haar een tedere barmhartigheid. Ze zag een jongeman met zware uitdagingen het avondmaal ronddienen, geholpen door de zorg en onvoorwaardelijke liefde van zijn vader. Niets spectaculairs. Niets groots. Maar het was een duidelijke, persoonlijke boodschap – alsof de hemel in haar eigen ‘geestelijke taal’ tegen haar sprak: ‘Ik ben er. Ik zie je. Ik weet hoe je je voelt. Ik hou van je.’
Dit is de kern: die tedere barmhartigheden zijn geen toeval. Ze zijn tekenen van liefde die mogelijk zijn door de verzoening van de Heiland Jezus Christus.
Soms noemen we alleen vergeving als we het over de verzoening hebben, en daar gaat het ook om – wonderbaarlijk. Maar de verzoening is ook instaatstellende kracht: kracht om te volharden, op te staan, door te zetten en het opnieuw te proberen.
Alma maakte dit duidelijk: de Heiland nam ‘pijnen en benauwingen en verzoekingen’ op Zich, zodat ‘Hij naar het vlees [zou] weten hoe zijn volk te hulp te komen’.(5) Dit is hulp nu, op het juiste moment, op de manier waarvan Hij weet dat we die nodig hebben. De Heer neemt de last niet altijd direct weg, maar Hij belooft wel: ‘Ik [zal] de lasten verlichten die op uw schouders zijn gelegd […] opdat u […] zult weten dat Ik […] omzie naar mijn volk in hun ellende’.(6)
Als je een hemelse stilte doormaakt en op een antwoord wacht dat niet duidelijk komt, geef het dan niet op. Verwar een pauze niet met afwezigheid.
Soms is stilte een onderdeel van de muziek van de Heer. En zelfs dan blijft Hij barmhartigheden in de details schrijven – sommige zo persoonlijk dat alleen ons hart ze begrijpt. En dat maakt ze niet minder echt; het maakt ze heiliger.
Want de Heiland Jezus Christus beperkt Zich niet tot spreken. Hij helpt. Hij ondersteunt. Hij blijft bij ons.
Ik getuig dat zijn verzoening echt bestaat en voldoende is, niet alleen om ons te reinigen, maar ook om ons te sterken wanneer we geen kracht meer hebben. Ik weet dat onze hemelse Vader zijn kinderen niet vergeet. Ik weet dat Hij Zich met de details bezighoudt. En ik weet uit eigen ervaring dat, zelfs als de hemel stil lijkt, de Heiland toch aan het werk is – soms in een taal die zo persoonlijk is dat alleen wij het begrijpen. In de naam van Jezus Christus. Amen.
Voetnoten
- 1 Koningen 19:11–13; naar het Hebreeuws
- Jesaja 49:15–16
- Hebreeën 13:5
- 1 Nephi 1:20
- Alma 7:11–12
- Mosiah 24:14–15